Thursday, April 17, 2008

Untitled

I don't like letting go
It fears me the most
The most soft side of me

gathered some strength
mustered the power
courageous defeat

cynical ambition
for some
high end; spirits soar

Tuesday, April 15, 2008

Quote from GA

"Why do we keep hitting ourselves with a hammer?"

"Because it feels so good when it stops."


La akong maisip na post. Darating din yung emotion para gabayan ako sa post ko.
For now, turbo gym mode, magopen up ng savings account at magisip kung panahon na para tapusin ang two-year employment sa cvg para makapagstart ng bago.

May tendency pala akong umiyak na parang gripo kapag na bulls eye ng isang tao(ok si essie!) ang core ng emotion ko. Nakalimutan ko na kung anung sinabi nya(post mo dito essie). Buti na lang at bigla kong nasuppress, kondi, magmumuka akong naluging businessman sa lounge ng fitness first.

Ang daming kailangan I-let go. Una, ung contract ko sa fitness na mageend sa April 30th. Naging part pa naman sya ng life ko bigtime. Kailangan ko din kasing magbayad ng iba pang bills, 2.5k din kasi ang monthly fee ng gym. Parang di ko alam kung san ko gugugulin ang panahon kokapag tapos na sya; di mo alam kung anung magiging replacement ng timeslot mo sa tanghali inbetween 2 pm 'til 5 pm.

Tapos yung ano...

Sunday, April 13, 2008

Ambivalence

Letcheng tug-of-war to.

Di ko alam kung aabante ako; kung aatras. Hirap kasing magtimpla ng emotion. Hirap ding maginterpret ng mga codes. Di mo naman gustong sumuko, pero ayaw mo din na humarap sa sitwaston. Sana lumipas na lang to.

Sige go lang ako ng go. Naguguluhan lang talaga ako.

Letcheng courtship to. Iwas muna ako sa yo.

Spur of the moment ideas

Kapag nanghingi ako ng chichirya sa mga kaopismate ko, minsan nauubos ko. Minsan ako pa ang nagbubukas para "tumikim." Ganun ako weh. Ok lang naman din kung ginawa din nila yun sa akin. Pero naiintindihan nila kaweirdohan ko. Di naman sila nagagalit kasi minsan may mga "peace offering" naman ako. Kapag naubos ko naman pagkain nila, binibilhan ko din sila ng bagong food. Yun nga lang, pera pa din nila. Hihi.

**************

Talagang may pagkaweirdo daw ako. In a good way naman daw. Di naman maipaliwanag ng mga kakilala kung bakit. Parati nilang sinasabi na may pagkasarcastic daw akong magsalita. Ang mga tanung ko daw parang may mga duda/accusation na tone. Buti na lang at naintindihan na nila na na wala sa akin ang tono ng boses ko. Part lang talaga sya ng pagkatao ko. May instance pa nga na naguusap kami ng chemisty graduate friend ko,tapos sinabi ko sa kanya na gusto ko ding kumuha ng course nya kasi gusto kong gumawa ng lason. Napangiti na lang ang mga nakarinig. wahehe. Pero di lang alam ng kausap ko na gusto ko lang talagang magusot ng lab coat*tumambling* hehe

**************

Madali akong panghinaan ng loob. Negative thinker kasi. Kaunting defect lang ng sitwasyon ay napapaisip na akong magdeviate ng plano. Pero ang tingin ng mga former friends ko, calm and solid fighter ako(hehe, yan ang description ng manga kay sailor neptune weh.) May previous comment pa nga yung isang friend ko na, Im always a standout na para daw supernova sa universe kapag inilagay sa isang room(exagge talaga!)Ewan ko ba kung bakit ko sinabi to, siguro nagpapalakas lang ng loob. Makapagkape nga.

Friday, April 11, 2008

Pana-panahon

Ganyan ka ang "dalas" ang mga major changes sa buhay ko. Kada dalawang taon.
May sariling orasan ang lahat sa buhay ko. Kahit sa anung "field sa buhay",twenty four months ang maturity nito.

Twenty four na ang nakakaraan ng pinaglabanan ko ang pinakamatitinding insecurity ko. Akala ko pa naman di matatapos ang unos na yun. Masyado kang apektado sa lahat ng pinakamaliliit na details ng itsura mo. Minsan nga ayaw ko ng pumasok kapag napapangitan ako sa sarili ko. Minsan din talagang di ako tumutuloy sa trabaho. Sobra din ang inggit ko sa mga taong may mas mataas na "lifestyle" kada sa akin. Naiirita ako sa mga kaopis mate ko kapag mas marami silang kasama kapag uwian; palibhasa loner ako, di ko pinapahalata na gusto kong sumama sa kanila. Di rin ako makatagal sa mga taong magsyota, lalo na yung mga gay couple kasi pakiramdam ko nuon di ko mararating ang "couple" na status. Pero ang bilis pala ng lahat ng mga pangyayari. Di mo akalain na unti unti na syang syang maglalaho at magkakaron ka ng bagong saloobin sa mga taong nasa paligid mo. Wala na talaga ang insecurity ko ngayun. Nalunod na sa tagal ng panahon. Tagal din nun. Dalawang taon.

Dalawang taon bago ako mainsecure ng todo, wala akong trabaho. Katatapos lang ng contrata ko nuon sa Kenny Roger's Roasters. January yun. At di na nasundan pang muli dalawang taon matapos nun. Pero araw araw akong nasa arcade. Yun ang bisyo ko. At dahil wala ka pang perang pangtustos sa pambili ng mga tokens, kumukupit ako sa nanay ko. Minsan nga kahit singkwenta pesos lang ay solb na ako. Aabutin na ako hanggang magsara ang mall. Pero mabilis naman ang oras dahil masaya ka na sa buhay mo at parepareho kayo ng mga tropa mo sa arcade na mga "palamunin." Kahit gutom ka na ay kailangan mo na lang tiisin kasi tama lang ang pera mo para makauwi. Nagsawa ako kaka"challenge" sa mga dayo ng arcade. Talo din naman ako sa huli. Pero nung papalapit na yung 21st bertday ko, Napaiyak ako sa kama pagkagising dahil sa kawalan ng gagawin sa buhay. At dahil impulsive na ako nuon, nagasikaso ako para magaaply ng trabaho. Call center ang ginusto ko dahil gusto kong magipon para makabili ng laptop. At nung araw na yun, Convergys ang tinarget kong aplayan. Sa mga isandaang aplikante ng Convergys alabang, ako lang ang natanggap(sinabi sa akin yun ng isang hr officer nung matapos ung final interview). Bihira na ako ngayung magacarcade. Nabobore na nga ako minsan dun weh. Sa loob ng mga ilang araw, nakuha ko ang unang sweldo ko. Tinereat ko ang sarili ko. Nagarcade sa Alabang Town center ng Virtua Tennis ng buong araw. Siguro kailangan ko lang talagang maranasan un para maintindihan kung gaano kahalaga ang pagiging responsable. Di ako babalik sa buhay na yun.

Two light years bago ako bum, may isang tropa ako na tinagurian kong "bestfriends."
Kaibigan ko sila mula grade 1 pa lang. Kala nyo magtatagal kayo habambuhay kasi nga sabi ng Spice Girls "friendship never ends"(ako si mel b sa magkakaibigan/lima din kasi kami). Nung nagkaroon na sila ng tigiisang lovelife, di na kame madalas magusap at magkita, yung isa kong kaibigan na transgender, may boyfriend na Homophobic. Si Friendship #2 ay may boyfriend na din na taga UST. Si friendship #3 may lawyer na sugardaddy. Kala mo magiging ganun na lang parati--pupunta sa bahay ni friend#2, kakain, sasayaw sa tugtog ni Britney Spears, magkakape, maguusap tungkol sa walang kamatayang future.

Inaamin ko kasalanan ko din kung bakit kami nagkawatak watak, nagsimula yung paglamig ng samahan ng sinabihan ko si friend#3 na salawahan sya kasi may boyfriend sya kapag weekends, may fubu namam sa ibang araw. Sa una di naman ako tutol kasi wala naman akong masamang masasabi sa ginagawa nya. At tingin ko nuon isang social status ang makipaglandian sa ibang lalake kahit na may bf ka na. At pakiramdam ko nuon napakalayu na nila sa akin kasi ako na lang ang walang bf nuon. Nuong araw na sinabi ni walter sa akin na may iba na syang boyfriend after ni "Lawyer" nairita ako sa inggit, sinabi ko na napaka "magdalena" nya; na pumayag syang makipagdo sa halagang 100php. Nagkasalitaan kame ng masasakit. Tagos buto talaga. Di nya lang alam nalungkot ako sa ideya na ako ay wala pang bf at sila namamayagpag na ang lovelife--inggit nga naman. Di na namin niresolba ung alitan namin na yun. Nangyari yung pagaaway kay friend#3 tatlong linggo bago ang bertday ko. Di na kame nagusap muli mula nuon. Kumampi na lang si friend#2 kay #3. Nagkaisa sila. At bago magxmas pagkatapos ng pagaaway na yun, di na din ako kinausap ni friend#2 mula nuon. Former friend na lang ang turing ko sa kanila. Di na mababalik ang "SpicePower." At wala na ding mga friend para tawagan at kulitin ko sa mga bago kung crush.
Namiss ko sila, pero di na ngayun. Wala na akung balita sa kanila kahit na nasa isang village lang kame. Matagal din akong nalungkot pero matagal na yun.

Ang daming nangyari. Pero naging masaya ang "journey." Ngayun iniisip ko na ang lahat ng hinahangad ko ay may kaniyang panahon para mahinog. Kahit na nakalulungkot ang buhay bum ko nuon naging simulain sya para maging ganito ako ngayun. At dahil wala na akong mga kaibigan, panahon na para maghanap ng mga totoong tao. Ang dami daming pedeng mangyari sa susunod na dalawang taon ng buhay ko.

Di na ako makapaghintay kung ano man yun.


*parang tumambling ako sa post kong to. ewan ko ba!*walang panahong i proofread! down ang firewall ng cvg ng 30 minutes! basta write and post lang. haaayyz. wala munang lovelife lovelife!!

Monday, April 7, 2008

try lang ng haiku

Di na ako inlove sa 'yo
naguguluhan
pero normal lang daw to

Sunday, April 6, 2008

Basahin mo to essie

Dear Essie

Comment dapat to sa prenster mo weh, pero naisip ko madaming bagay ang dapat mung malaman dahil kulang ang space ng comments’ box sa prenster kaya isang post sa blog ang idededicate ko sayo(naks!)

Alam kong paladalaw ka dito sa blog ko, tinitingnan ang mga agos ng buhay ko. So far Ok na naman ang almost lahat sa kanila. Miss na kita dito sa cvg, ngayun ko lang talaga nadarama ang pagkawala ko since nasa “crisis” ako ngayun. At alam mo ang lahat sa kanila. Parati din tayong magkatabi sa pinakalikod ng station para mag INTERNET maghapon at makipagchat sa mga kateam naten habang nagwowork. At di ka nagiisa, di ko pa rin alam ang mechanics ng larong cricket!

Isa pa, parati ka palang nandyan kapag may problema ako sa sanity ko no? Ikaw ang naging shock absorber ng mga worries ko. Minsa nga naiirita ka na dahil mahahabang mga texts sa insecurity ang pinagtetext ko sa iyo minsan kapag tinamaan ako ng kalungkutan(mga apat na pages)--kaw ang nilalapitan ko. At parang nahiya naman ako sa problema mo tungkol sa lovelife mo dati kasi wala akong naishare na magandang payo sa iyo. Sa yo ko lang inamin na di talaga ako marunong magpayo dahil wala talaga akong magandang sasabihin. Pero da best part ay nagiging shock absorber din ako ng worries mo since magaling akong makinig at makadama. Parang naguilty(parang lang)ako nung mga panahong magulo ang isip mo dahil sa dalawa mong lover(haba hair!), habang nagmumukmok ka, sinasabi ko sa iyo na isa ka ng dakilang Makikiapid! Tawa lang ako ng tawa nun kasi napacarefree ng pakiramdan. At hinayaan mo na lang ako dahil alam mo naman wala naman talaga sa akin yung mga pangaalipustang yun. Naalala mo ba si Putik? Yung baklang mataba na maykulay ang buhok na mataba? Wala lang. Nandun pa rin sya! Wahahah

Napagdaanan ko na ang lahat ng insecurities ko at di na sya bumabagabag sa pangaraw araw na buhay ko. Kasi dati diba, kapag tinamaan ng kaengengan, halos ayaw ko ng pumasok! Pero dahil nandyan ka, naging tolerable ang lahat. Sabi ko sa iyo weh, na mimiss ko ang mga “kaartehan” ko dahil alam ko naman mapagtatagumpayan ko ang lahat ng mga yon. Success!!

Mahilig ka din sa anime sobra at dun tayo nagkakasundo talaga. Ang type mo naman genre ay yung mga lovestory(hana yori dango, hana kimi) ako naman yung sa “action” at fantasy(weiss kreuz, sailormoon, rayearth. Slayers(naalala ko pa din yung spell ni lina inverse!). Buti na lang at di ka nagpakwento in detail ng mga storya ng ibang anime, kasi minsan kung magkekwento ako, may kasama pang sound epek(brhshshsshsh) ayaw ko lang tingnan ng mga madlang people. Hihi.

Ikaw din yung taong nakukulitan na sa kakatanung kung panu pupunta ng Robinsons Manila. Nalala ko pa nga sa txt: “sakay ka ng fx, sabihin mo sa drayber ibaba ka sa pedro gil!” at may pahabol pa na “naku, parati na lang ganito!.” Pero in the end ligaw pa din ako. Turista nga ako weh! HEHE.

Napapa cringe ka minsan kapag kinekwentuhan kita ng mga fetish ko. Naalala mo pa yung mga pornsites na dinadalaw NATEN? WahahA! Nasanay ka na lang sa mga pinaggagawa ko dahil…anu pa nga bang magagawa mo eh kaibigan kita eh!

Nagkasama tayo sa larong ragnarok nung kasikatan pa nuon! Odin ang server naten at shamashu na talaga ang main character ko dun kaw naman si Neera na “full support priest.” Naging extension na din yun ng ating buhay kahit di na tayo naglalaro nun. Aaminin ko naging crush ko si “spongecola011” nuon! Parati kasi syang kasama kong maglaro nuong newbie pa kame. Nasan na kaya yun?

◘Hanggang ngayun in denial pa din ako sa totoong feelings ko. Pabayaan mo na yun. ganyan lang talaga siguro ako.

◘Pinangako ko sa sarili ko na kung magkakabf ako, kaw ang unang makakaalam at sinabi ko din naman yun sa yo wah.

◘At one last na lang talaga. Iba na ang cvg kasi wala ka na.

Si Nathan to.


p.s na plutter ako nung sinabihan mo ako sa telepono na “maganda kaya mata mo!” nung kinokomplement ko si crushie. Napapangiti pa din ako sa sinabi mo til now! at kung kailan mo ng paper towels. marami akong nakuha sa pantry! whaha

Monday, March 31, 2008

Kamatayan

Nabanggit ko na to kay Southdude kasi nagkita kame sa Fitness First Southmall nuong nakaraang linggo tungkol sa panaginip ko.

Parati kong napapaniginipan ang mga eroplanong sumasabog ng unti unti o kaya naman magcacrash sa kabatuhan. Recurring dream sya, pero ang nakakalungkot, ako lang ang parating walang kaibigan sa loob ng eroplano para magbigay ng paalam o kaya walang gustong magbigay ng celfone ng mga pasahero para tawagan ko one last time ang pamilya ko.

Kalmado pa nga ako ng nagsisimula ng mag "nosedive" ang mga eroplanong sinasakyan ko.

Pero sa sobrang dalas ng panaginip na to, natatakot na akong matulog.

Saturday, March 29, 2008

Walang Destinasyon

Di ko alam kung anu talagang field ng trabaho ang gusto kong kariren. Hindi ko rin alam kung san ako papunta. Ang gulo! Naisipan kong magaral muli pero natigil ang plano ko dahil di ko alam kung anung course ang kukunin ko. Dati rati, gusto ko subordinate lang ako; secretary ng kung sinong boss. Pero nagbago yun ng nagkaaroon ako ng ideya ng gumawa ng mga damit. Designer kumbaga. Pero ang daming youngdesigners ang naglipana, naisip ko, matataob lang nila ako dahil di naman ako artistic at wala akong taste pagdating sa fashion.

So ok, out na ang fashion industry sa pangarap.

Nabasa ko na ang mga entry ni Gripen. Naintriga ako sa ideya ng pagpapalipad ng eroplano. Tutal gusto ko naman talagang maconquer ang fear ko sa himpapawid. At isa pa, bata pa lang ako, may fascination na ako sa mga nagcacrash ng mga eroplano(morbid, i know). Ang pinakagusto ko nuon ang paliparin ang mga Concorde ng France. Kasi sosy at tinaguriang "world's safest plane." Pero wala ng Concorde ngayun. Tinanung ko din sa mga kakilala kong may idea sa kursong aviation kung magkano aabutin ang kursong iyon. Milyones daw. Nalula ako sa kamahalan nya.

So ok, out na ang aviation industry sa pangarap.

Isa pang kinahihiligan ko ang ang Mathematics. Kahit na di ako talaga magaling pagdating sa pagkulkula ng mga numero ng daigdig, alam kong kaya ko itong ma "master" kung bibigyan ko lang ng sapat na panahon. Enjoyable kasi masyado ang math. Walang hanggan ang applikasyon nito. At dahil math nga ang gusto ko, gusto kong magaral ng astropisiko. Universtiy Of the Philippines lang ata ang nagoofer nito. Sobra ang paghanga ko sa mga Pulsar, Quasar, Supernova at Dark Matter. Bilyong-bilyong numero ang pagtaya sa lakas ng pwersa na nailalabas ng mga ito anupat binibigyang pagkilala ang ating Pinakadakilang Matematiko. Pero dapat alamin ko muna ang mga basic ng math bago pa infinity ang kalkulahin ko.

So ok, out na ang Mathematics sa pangarap.

Kung tutuusin, marami pang karir ang gusto kong pagtuunana ng pansin pero wala akong interes na bulaybulayin pa ang iba. Magulo na kung magulo ang isip ko pero lahat naman tayo nakakaranas nito. Dasal siguro ang katapat nito. Tutal alam Nya ang lahat.

So ok, log out muna ako.

Thursday, March 27, 2008

lab leyter

Sige aaminin ko na type na kita.

Nung una ko palang makita ang mga mata mo, naakit na ako--sobra sobra. Alam ko naman di naman tayo magiging "tayo." Kasi di mo malalaman na type kita at siguro din, di mo naman susuklian ang nararamdaman ko. Anu bang meron sa mga mata mo at parang nawala ako. At yung mga ngiti mo "napakaamo." Di naman tayo magkakilala talaga kaya wag mo na lang siguro akong seryosohin.

Pati sa panaginip ko pumapasok ka. Ganun pala ang pakiramdam ng total bliss no? Napakaecstatic. Mind you, sa panaginip ko naranasan yun. At kinilabutan pa nung nagising! Kasi naman sa panaginip ko, sinabi mo na gusto mo ako makilala ng buong buo; na kahit medyo malayo ka ay magkakaron pa tayo ng panahon para sa isat isa. Sinabi ko naman sayo na bago daw tayo matulog sa panaginip ko, ay binigkas ko sa 'yo ang mga kataga na sinabi ni Ruth kay Noemi. Napaluha ka pa nga daw tayo sa tuwa dahil pinangakuan kita ng ganun. At sinabi ko rin na ako ang taong iintindi sa yo kapag nagagalit ka, uunawa sa mga shortcomings mo.

At dahil pessimistic ako, di na ako aasa sa pagsumamo mo.

Pero sana minsan maging parte naman ako ng mundo mo.

At nandito lang ako.

Thursday, March 20, 2008

HAMBERDAY!

Im now officially a lady(lol!)


Twenty-four years old na ako!!

Wow! Time flies. TIme flies when your'e having fun with friends

Di naman ako nagcecelebrate eh.
Nasa opis hanggang 3pm.
Basta magsasaya ako in my own way.*Loner Mode*

Friday, March 14, 2008

Change

ang daming nagbago ng magsimula akong mag blog last year! Totoo pala yun noh, stress reliever nga pala talaga ang pagsulat. Ito na ako ngayun. Naninibago sa bago kong pakiramdam. Kasi nga:

1. Nung magsimula akong magblog, nabawasan na yung pagiging insecure ko kasi may mga taong sumusuporta ang nagpapalakas ng loob ko.

2. Di na ako naiinggit sa mga gay-couple. Kasi dati makakita lang ako ng dalawang bading na magkasama, inggit na inggit ako sa point na winiwish ko na magbreak sila--sa harap ko.

3. Di na ako takot makihalubilo sa mga tao. Kasi naramdaman ko thru blogging na dapat iassociate ko ang sarili ko sa kanila para may matutunan ako pagdating sa pakikisama.

4. Pakiramdam ko "I belong!"

5. Tumaas ang confidence level ko. Di na mahiyain masyado. Nakakapasok na ako ng starbucks(LOL!). Dati kasi na o op ako sa starbucks kasi tingin ko napaka "cozy" ng place.

6. Di na ako malungkutin kasi naihahayag ko ang damdamin ko ng walang judgement sa ibang tao.

Masaya dito.

Tuesday, March 11, 2008

Denial King

"no wonder you're still single.u alwys make an alibi n evything and evn n ur shortcomings."

--txt sa akin ng close office friend ko na naging crush ko nung una ko pa lang sya nakita kasi nga eye-candy sya at hottie-cutie talaga. mejo small nga lang sya.

sinabi ko kasi sa kanya na sa totoo lang kung bakit niyaya ko syang manuod ng sine sa Alabang Town Center, ay di para manuod ng pelikula. Boyhunt ang pinunta ko dun.

Parati na lang akong nagtatago sa sarili ko. Babaguhin ko na talaga ang personality kong mahiyain at mataray. Para sa akin din to dava?

Sunday, March 9, 2008

Kung san dalhin ng agos ng buhay...

Bakit ba puro na lang, kalungkutan ang ending ng mga gay indie films dito sa Pilipinas?
Anung meron dun? Kung di ko lang sana napanuod yung Daybreak sa Robinsons Manila, di ko to mapapansin. Tutal madame dame na ring akong napanuon na mga gay lovestory. At lahat sila either bittersweet or plain depressing ang ending.

Nalungkot ako sa ideya nila. Bigyan naman sana ng mga writers ang pagasa ang homo-relationship na storyline. OO na, "sumasalamin na naman sya sa tunay na buhay" ang parati nilang sinasabi kung bakit wala na namang pinatunguhan ang pagsasama nila.

Takot na din ang pinadama sa akin ng pelikulang yun. Takot na mapunta sa ganung sitwasyon: pupunta si boyfriend sa malayung lugar para tuparin ang pangarap nyang trabaho; ako maiiwan dahil di ko naman kayang pumunta dun sa patutunguhan nya.

Pero di naman lahat ata ng gay relationship sa ganun patungo,pero napaka bihira sigurong eksena yung naging kayo hanggang katandaan.

Anung happy ending ba ang naiisip mo kapag gay relationship ang pinaguusapan?

Thursday, March 6, 2008

Assorted

(unedited)
To whom it may concern

I, Nathan Cervillano, is very much interested in applying for the position of a PST trainer.

I have maximized and honed my skills and therefore willing to share the experience and the lesson I have learned from becoming a Directv agent. Two years of staying with the same program as well as being with some of the best teamleaders I have known, has given me the chance to excel. And besides,I need to climb up the organizational ladder one step at a time.

This will be the first step in the company that I will be making.

Sincerely yours
Nathan cervillano

sa taas ang application letter ko for a pst trainer...

Ibuburo ko na lang muna ang sarili ko sa work habang wala pang benta sa lovelife. Buti ang opismayt kong sinamahan nya ako sa alabang town center, pinangalanan naming "haven" yung place. Kasi sabi nya yung stairway daw na yun na naglelead sa pc express ay isang lungga ng quickie. Dun nya daw ginawa yung deed with a guy he approached. Buti kaya nya yun? Sabi nya nga, yung personality ko ngayun na masyadong mahiyain at di makatingin sa mata ng mga crush nya ay personalidad nya noon. Sabi nya sa akin na magbabago din yung pagkamahiyain ko. Sana naman.

In fairness, ang cute ng guy, kasi chineck namin sa prenster profile nya. He has beautiful eyes and a body with a slight carpet all over(fetish ko pa naman yun). Pero may anak. Pero ok lang kasi malaki naman ata ang pagibig nya. He has the eyes of Derek ramsey and a slight relevance with vandamme(bata bata pa version). Naalala ko pa nga ang email address weh. Pero di ko sasabihin para fair sa part ni dave at ni guy.

At yung post naman ni Punked talagang naapektuhan ako, kasi naman pagibig nya yun na hinahabol nya. Masyado pa naman akong sensitibo pagdating sa ganyan. Pag ako nasaktan emotionally, naapektuhan ako-sa work kahit sa paglalaro. At di ko pa naranasan ang heartbreak sa jowa kasi zero lovelife ko. Masyado siguro akong magigng devastated kapag may breakup mode ang drama ng relationship ko. May isa nga insidente na sinundan ko yung crush ko nung highschool sa may village nila tapos tinanung ko kay crushie kung saan ang project four na street(na alam kong street ng bahay nila) tapos mega rejection ang ginawa sa akin. Binilisan nya nag pace ng paglakad nya tapos di nya sinasagot ang tanung ko. Sumisigaw na ako ng "anu ba, magsalita ka naman!" Talagang eskandalo ang eksena. tapos nung di na ako makapaglakad ng mabilis tumigil na ako at natulala. Umuwi ako sa bahay ng former friend ko na umiiyak. Nilakad ko ang halos isang kilometrong kalsada simula Moonwalk village hanggang southmall tapos pasok sa Pilar village ng humahagulgol. Ngayun iniisip ko na muka akong engot nun. Panu ba naman binasag ni crushie ang batang puso ko. Waaaaaa! nakakahiyang balikan yun! ok erase! erase!

Sa application ko naman sa work, parang ayaw ko na ngang i pursue weh, ngayun kasi ang last day nya tapos yung idea pa lang ng gigisahin ka sa interview ay nakakabutterfly na. wag na lang muna. I need more time.

Moving forward, sisimulan ko na talagang magapproach ng mga prospect. Nasa mata daw yung go signal eh. Ang dami kong chances ang pinapalagpas, kung oportunista at medyo assertive ako sana, nagkaron na ako ng ex(LOL!) Sabi nga sa akin ni Ishnavera, na dapat I need to put myself in the market kasi walang bibili sa yo(siguro kung hot ako, mega sale ako sa seb's!)
Buti na lang may blog para i exhaust ang nilalaman ng puso ko. May mga kaibigan ako dito. At alam kong susuportohan nila ako.

Di ako nagiisa.